Kırmızı Örgü Hırkalı Kız

       

        İnsan düşünmeden edemiyor; daha düne kadar mahallemizin yarısı asfalt yarısı kum sokağında, düğmeleri yanlış bağlanmış kırmızı örgü hırkasıyla, ip atlarken, burnunun sol deliğinden yeşil sümük akan o sevimli kız çocuğu nasıl olur da bu kadar kötü, bu kadar acımasız bir insana dönüşür. Oluyor işte, yaşam öyle tuhaf oyunlar oynuyor ki insana bir süre sonra bencillik ve kibir vazgeçilmezi oluyor insanın. O'na sorsanız asla kabul etmez bu çok insanlık dışı iki tanımlamayı, yalnız o değil elbette, çoğu insan hiç düşünmeden ve hatta bazen oldukça acımasızca başkaları için ne laflar söyleyiveriyor da iş kendisine gelince sütten çıkma ak kaşık oluveriyor. Aslında belki de mesele şu; bencilliğin, ahlaksızlığın, kibirin kötü bir şey olduğu öğretiliyor ancak nasıl içselleştirileceği öğretilmiyor/öğretilemiyor/öğrenilmiyor.